فرخ جمال هستم، پدر فاطی جان صدایم میکند. شماره کفشم 38است. ولی بیشتر دوست دارم مهمترین کارهای زندگی ام را پا برهنه انجام دهم .همیشه عجله دارم و این خوی بد یا نیک را ترک گفته نمیتوانم. آخراحساس می کنم از فرصتی که به من برای زندگی دادهاند کم مانده است. انار، انجیر، موسیقی و پیاده روی را خوش دارم. وقتی به فکر فرو میروم نه چیزی میبینم نه میشنوم پس اگر صدایم زدی و جوابی ندادم یا درخیابان از کنارت سرد گذشتم، ببخش و آرام به شانه ام بزن.این بلاگ نوشته ها وشعرهای من است.دغدغه ها وتشویش هایم.شعرهای پراکنده ام...
